မ်ဳိးႏြယ္အမည္ ေဂါတမ၊ ကုိယ္ပုိင္အမည္ သိဒၶတၳဟုေခၚတြင္ေသာ
ဗုဒၶဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ဘီစီ ၆ ရာစုႏွစ္အတြင္းတြင္
အိႏၵိယေျမာက္ပုိင္း၌ သက္ေတာ္ထင္ရွား ေနထုိင္ေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
၄င္း၏ခမည္းေတာ္သုေဒၶါဒနသည္
သက်မင္းတုိ႔၏ တုိင္းႏုိင္ငံ (ယခုနီေပါျပည္)တြင္ ဘုရင္မင္းျမတ္ျဖစ္ေပသည္။
မယ္ေတာ္မွာ မာယာမိဘုရားႀကီးျဖစ္ပါသည္။
ထုိေခတ္အခါက ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း
သိဒၶတၳမင္းသားသည္ အသက္ငယ္ရြယ္စဥ္ ၁၆ ႏွစ္သား၌
ေခ်ာေမာေျပျပစ္၍ သစၥာတည္တံ့ေသာ မင္းသမီးပ်ဳိ ယေသာ္ဓယာႏွင့္
ထိမ္းျမားလက္ထပ္ခဲ့ေလသည္။
သိဒၶတၳမင္းသားကေလးသည္ လုိတရႏုိင္ေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာျဖင့္
၄င္း၏နန္းေတာ္ထက္တြင္ ေနထုိင္ေတာ္မူခဲ့ရ၏။
သုိ႔ရာတြင္ ဘ၀၏သေဘာအစစ္အမွန္ႏွင့္
လူေလာက၏ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းမ်ားကုိ ေတြ႔ျမင္သိရွိလုိက္သည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္
တစ္ေလာကလုံးရွိသတၱ၀ါတုိ႔၏ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေရးနည္းလမ္းကုိ
ရွာေဖြရန္ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း စိတ္ျပဌာန္းခ်က္ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။
တစ္ဦးတည္းေသာသားေတာ္ရာဟုလာကုိ ေမြးဖြားၿပီး၍
မ်ားမၾကာမီ သက္ေတာ္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္
သိဒၶတၳသည္ ထီးနန္းကုိ စြန္႔ပစ္ခဲ့၍
၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေရးနည္းလမ္းရွာေဖြရန္ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ေတာထြက္လာေသာေဂါတမသည္ ဂဂၤါျမစ္၀ွမ္းတြင္ လွည့္လည္၍
နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ ဘာသာေရးတရားေဟာဆရာမ်ားႏွင့္ေတြ႔ဆုံကာ
၄င္းတုိ႔၏နည္းနာနိႆယမ်ားကုိ ေလ့လာသုံးသပ္လ်က္
ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အထူးၿခဳံၿခံစြာ ေျခာက္ႏွစ္တုိင္တုိင္
က်င့္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ဤကဲ့သုိ႔ လြန္မင္းစြာ က်င့္ႀကံျခင္းျဖင့္
၄င္း၏လုိအင္ဆႏၵမွာ ျပည့္၀ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။
ထုိ႔ေၾကာင့္ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ဆင္းသက္လာခဲ့ေသာ
သမရုိးက် ဘာသာ၀ါဒမ်ားႏွင့္ က်င့္ႀကံနည္းမ်ားကုိ စြန္႔ပယ္ေတာ္မူ၍
ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တရားလမ္းကုိ ရွာေဖြခဲ့ေလသည္။
သုိ႔ႏွင့္ ညေနခ်မ္းတခ်ိန္၀ယ္ ေနရဥၨယာျမစ္ကမ္းပါး ဗုဒၶဂယာ
(ယခုဘီဟာနယ္ - ဂယာၿမိဳ႔အနီး) သစ္ပင္တစ္ပင္
(ဤကာလမွစ၍ ထုိသစ္ပင္အား ေဗာဓိေညာင္ပင္၊
ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ဟု ေခၚတြင္သည္) ေအာက္တြင္
ထက္၀ယ္ဖြဲ႔ေခြ ထုိင္ေနေတာ္မူစဥ္
သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္ရြယ္ရွိ ေဂါတမရွင္ေတာ္ျမတ္သည္
သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကုိ ရ၍ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူသည္။
ထုိမွစ၍ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ရွင္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဟူ၍
ဘြဲ႔ေတာ္ကုိ ခံယူေတာ္မူေပသည္။
သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ရၿပီးေနာက္ ဗုဒၶေဂါတမသည္
ဗာရာဏသီအနီး ဣသိပတန (ယခု ဆာရ္နသ္) ရွိ
သမင္တုိ႔၏ဥယာဥ္တြင္း၌
ေရွးအခါက တရားက်င့္ေဖာ္က်င့္ဖက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးေသာ
ပဥၥ၀ဂၢီအရွင္တုိ႔အား တရားဦးကုိ ေဟာေတာ္မူေလသည္။
ထုိမွစ၍ (၄၅) ႏွစ္ပတ္လုံး ဘုရင္ႏွင့္ ေက်းေတာသား၊
ပုဏၰားႏွင့္ယာစကာ၊ ေဘာဂ၀ါႏွင့္သူေတာင္းစား၊ ခုိးသားႏွင့္ လူသူေတာ္ဟူ၍
ျမဴတစ္စိတ္မွ် ခြဲျခားေတာ္မထားဘဲ ေယာက္က်ားမိန္းမမဟူ အားလုံးေသာ
လူအမ်ဳိးအစားတုိ႔အား တရားေရေအးကုိ တုိက္ေကၽြးေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ အမ်ဳိးဇာတိ၊ ရာထူးဂုဏ္သိန္
အဆင့္အတန္းခြဲျခားမႈမ်ားကုိ လက္ခံေတာ္မမူဘဲ
၄င္း၏မဂၢင္တရားကုိ သိရွိနားလည္ေစရန္
ဆႏၵရွိ၍ လုိက္နာက်င့္ႀကံလုိသူ ေယာက္က်ားမိန္းမအားလုံးတုိ႔အား
ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
အသက္ေတာ္ (၈၀) တြင္ ကုသိႏၷာရုံ (ယခု ဥတာပရာေဒ့ရွ္) ၌
ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူေလသည္။
ယခုအခါတြင္ ဗုဒၶ၀ါဒကုိ သီဟုိဠ္၊ ျမန္မာျပည္၊ ယုိးဒယား၊ ကေမၺာဒီးယား၊
ေလာျပည္၊ ဗီယက္နမ္၊ တိဗက္၊ တရုတ္၊ ဂ်ပန္၊ မြန္ဂုိလီးယား၊
ကုိးရီးယား၊ ေဖာ္မုိဆာႏွင့္ အိႏၵိယျပည္အခ်ဳိ႔အပုိင္း၊
ပါကစၥတန္၊ နီေပါႏွင့္ ဆုိဗီယက္ယူနီယံတြင္ ေတြ႔ရွိရေပသည္။
ဗုဒၶဘာသာကုိးကြယ္သူ လူဦးေရေပါင္းမွာ
ကမၻာေပၚတြင္ သန္းေပါင္း (၅၀၀) ေက်ာ္ရွိေပသည္။
ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာ၊ ဦးကုိေလး
ဗုဒၶဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ဘီစီ ၆ ရာစုႏွစ္အတြင္းတြင္
အိႏၵိယေျမာက္ပုိင္း၌ သက္ေတာ္ထင္ရွား ေနထုိင္ေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
၄င္း၏ခမည္းေတာ္သုေဒၶါဒနသည္
သက်မင္းတုိ႔၏ တုိင္းႏုိင္ငံ (ယခုနီေပါျပည္)တြင္ ဘုရင္မင္းျမတ္ျဖစ္ေပသည္။
မယ္ေတာ္မွာ မာယာမိဘုရားႀကီးျဖစ္ပါသည္။
ထုိေခတ္အခါက ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း
သိဒၶတၳမင္းသားသည္ အသက္ငယ္ရြယ္စဥ္ ၁၆ ႏွစ္သား၌
ေခ်ာေမာေျပျပစ္၍ သစၥာတည္တံ့ေသာ မင္းသမီးပ်ဳိ ယေသာ္ဓယာႏွင့္
ထိမ္းျမားလက္ထပ္ခဲ့ေလသည္။
သိဒၶတၳမင္းသားကေလးသည္ လုိတရႏုိင္ေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာျဖင့္
၄င္း၏နန္းေတာ္ထက္တြင္ ေနထုိင္ေတာ္မူခဲ့ရ၏။
သုိ႔ရာတြင္ ဘ၀၏သေဘာအစစ္အမွန္ႏွင့္
လူေလာက၏ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းမ်ားကုိ ေတြ႔ျမင္သိရွိလုိက္သည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္
တစ္ေလာကလုံးရွိသတၱ၀ါတုိ႔၏ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေရးနည္းလမ္းကုိ
ရွာေဖြရန္ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း စိတ္ျပဌာန္းခ်က္ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။
တစ္ဦးတည္းေသာသားေတာ္ရာဟုလာကုိ ေမြးဖြားၿပီး၍
မ်ားမၾကာမီ သက္ေတာ္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္
သိဒၶတၳသည္ ထီးနန္းကုိ စြန္႔ပစ္ခဲ့၍
၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေရးနည္းလမ္းရွာေဖြရန္ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ေတာထြက္လာေသာေဂါတမသည္ ဂဂၤါျမစ္၀ွမ္းတြင္ လွည့္လည္၍
နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ ဘာသာေရးတရားေဟာဆရာမ်ားႏွင့္ေတြ႔ဆုံကာ
၄င္းတုိ႔၏နည္းနာနိႆယမ်ားကုိ ေလ့လာသုံးသပ္လ်က္
ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အထူးၿခဳံၿခံစြာ ေျခာက္ႏွစ္တုိင္တုိင္
က်င့္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ဤကဲ့သုိ႔ လြန္မင္းစြာ က်င့္ႀကံျခင္းျဖင့္
၄င္း၏လုိအင္ဆႏၵမွာ ျပည့္၀ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။
ထုိ႔ေၾကာင့္ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ဆင္းသက္လာခဲ့ေသာ
သမရုိးက် ဘာသာ၀ါဒမ်ားႏွင့္ က်င့္ႀကံနည္းမ်ားကုိ စြန္႔ပယ္ေတာ္မူ၍
ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တရားလမ္းကုိ ရွာေဖြခဲ့ေလသည္။
သုိ႔ႏွင့္ ညေနခ်မ္းတခ်ိန္၀ယ္ ေနရဥၨယာျမစ္ကမ္းပါး ဗုဒၶဂယာ
(ယခုဘီဟာနယ္ - ဂယာၿမိဳ႔အနီး) သစ္ပင္တစ္ပင္
(ဤကာလမွစ၍ ထုိသစ္ပင္အား ေဗာဓိေညာင္ပင္၊
ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ဟု ေခၚတြင္သည္) ေအာက္တြင္
ထက္၀ယ္ဖြဲ႔ေခြ ထုိင္ေနေတာ္မူစဥ္
သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္ရြယ္ရွိ ေဂါတမရွင္ေတာ္ျမတ္သည္
သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကုိ ရ၍ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူသည္။
ထုိမွစ၍ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ရွင္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဟူ၍
ဘြဲ႔ေတာ္ကုိ ခံယူေတာ္မူေပသည္။
သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ရၿပီးေနာက္ ဗုဒၶေဂါတမသည္
ဗာရာဏသီအနီး ဣသိပတန (ယခု ဆာရ္နသ္) ရွိ
သမင္တုိ႔၏ဥယာဥ္တြင္း၌
ေရွးအခါက တရားက်င့္ေဖာ္က်င့္ဖက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးေသာ
ပဥၥ၀ဂၢီအရွင္တုိ႔အား တရားဦးကုိ ေဟာေတာ္မူေလသည္။
ထုိမွစ၍ (၄၅) ႏွစ္ပတ္လုံး ဘုရင္ႏွင့္ ေက်းေတာသား၊
ပုဏၰားႏွင့္ယာစကာ၊ ေဘာဂ၀ါႏွင့္သူေတာင္းစား၊ ခုိးသားႏွင့္ လူသူေတာ္ဟူ၍
ျမဴတစ္စိတ္မွ် ခြဲျခားေတာ္မထားဘဲ ေယာက္က်ားမိန္းမမဟူ အားလုံးေသာ
လူအမ်ဳိးအစားတုိ႔အား တရားေရေအးကုိ တုိက္ေကၽြးေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ အမ်ဳိးဇာတိ၊ ရာထူးဂုဏ္သိန္
အဆင့္အတန္းခြဲျခားမႈမ်ားကုိ လက္ခံေတာ္မမူဘဲ
၄င္း၏မဂၢင္တရားကုိ သိရွိနားလည္ေစရန္
ဆႏၵရွိ၍ လုိက္နာက်င့္ႀကံလုိသူ ေယာက္က်ားမိန္းမအားလုံးတုိ႔အား
ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
အသက္ေတာ္ (၈၀) တြင္ ကုသိႏၷာရုံ (ယခု ဥတာပရာေဒ့ရွ္) ၌
ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူေလသည္။
ယခုအခါတြင္ ဗုဒၶ၀ါဒကုိ သီဟုိဠ္၊ ျမန္မာျပည္၊ ယုိးဒယား၊ ကေမၺာဒီးယား၊
ေလာျပည္၊ ဗီယက္နမ္၊ တိဗက္၊ တရုတ္၊ ဂ်ပန္၊ မြန္ဂုိလီးယား၊
ကုိးရီးယား၊ ေဖာ္မုိဆာႏွင့္ အိႏၵိယျပည္အခ်ဳိ႔အပုိင္း၊
ပါကစၥတန္၊ နီေပါႏွင့္ ဆုိဗီယက္ယူနီယံတြင္ ေတြ႔ရွိရေပသည္။
ဗုဒၶဘာသာကုိးကြယ္သူ လူဦးေရေပါင္းမွာ
ကမၻာေပၚတြင္ သန္းေပါင္း (၅၀၀) ေက်ာ္ရွိေပသည္။
ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာ၊ ဦးကုိေလး
No comments:
Post a Comment